Laden zonder stress, waarom een elektrische roadtrip vaak relaxter is dan men denkt

Voor veel liefhebbers van de traditionele verbrandingsmotor, de bekende ICE-auto, is het laden van een elektrische auto nog altijd het argument om elektrisch rijden in een minder positief daglicht te zetten.
“Je moet lang wachten voordat je weer verder kunt rijden.”
“Er staat een hele rij auto’s voor je te laden.”
“Met een benzineauto ben je zo weer onderweg.”

Maar laten we eerlijk zijn, heeft er nog nooit een rij bij een tankstation gestaan?
En hoe vaak heb je daar eigenlijk langer gewacht dan je wilde?

Na jaren elektrisch rijden, onder andere met een BMW iX M70, toch bepaald geen kleine of zuinige auto – kan ik maar één conclusie trekken, elektrisch rijden is vaak relaxter dan rijden met een traditionele brandstofmotor.
Ja, een grotere SUV verbruikt meer stroom dan bijvoorbeeld een Fiat Panda.
Dat betekent soms iets vaker laden.
Maar dat maakt de reis niet slechter, alleen anders.

Vroeger wilde ik vooral zo snel mogelijk op mijn bestemming zijn.
Vanuit Tilburg als eerste aankomen in Barcelona, dat was het doel.
Maar dat was toen ik nog jong en onbezonnen was.
Tegenwoordig stel ik mezelf een andere vraag, waarom zou je zo snel mogelijk ergens willen zijn?
Als snelheid het enige doel is, pak dan het vliegtuig.

Maar comfortabel, uitgerust en ontspannen aankomen?
Dan is de auto en zeker een elektrische, vaak een betere keuze.
Met een elektrische auto plan je een reis vooraf.
En als je toch 30 à 40 minuten moet laden, kies dan een plek waar iets te zien is of waar je rustig kunt eten. Het opladen wordt dan geen verloren tijd, maar onderdeel van de reis.

Voor deze reportage nemen wij een luxe elektrische limousine mee, de BMW i7 xDrive60.
Bestemming Berlijn.
Afstand ruim 670 kilometer.

Wij maakte ook een korte video film van deze trip.
https://youtu.be/O_FCnQMOwww

Eerst bureaucratie, de milieusticker

Nog voordat de koffers zijn ingepakt, begint het avontuur met iets typisch Europees, papierwerk.
Voor Duitsland is een Umweltplakette, milieusticker klasse 4 verplicht.
En ja, ook elektrische auto’s moeten deze sticker hebben om te bewijzen dat ze geen uitstoot hebben.
Een beetje vreemd eigenlijk.
Het kenteken zou al voldoende moeten zijn om te zien dat het een elektrische auto is.
In Engeland hebben EV’s bijvoorbeeld een groene strook op het kenteken en in Duitsland staat vaak een duidelijke “E”.
Maar Europa is nog niet zover om dat uniform te regelen.

Dus rijden we eerst naar TÜV Nord in Son en Breugel om weer een nieuwe sticker op te halen, een noodzakelijk ritueel als je regelmatig met verschillende testauto’s onderweg bent.
Sticker op de voorruit.
Klaar.
Nu kan de reis echt beginnen.

Vertrek, Tilburg – Berlijn

De koffers worden ingepakt, vrienden opgehaald en we vertrekken richting Berlijn.
Een rit van ruim 670 kilometer.
Geen straf als je onderweg bent in een elektrische limousine van ruim €200.000.
De BMW i7 xDrive60 glijdt haast geruisloos over de snelweg.
Stil, comfortabel en indrukwekkend snel wanneer nodig.
Maar vandaag staat ontspanning centraal.

Eerste laadstop, Fastned Porta Westfalica

Na 344 kilometer bereiken we onze eerste stop, Fastned Porta Westfalica bij Mollbergen.

Het is tijd voor eten en een sanitaire stop.
Helaas blijkt het sanitair buiten werking.
In plaats daarvan staan er vier Dixies.
Na een korte blik op de buitenkant besluiten we dat de dames nog wel even kunnen wachten tot de volgende stop.

Deze locatie is een bijzonder Fastned-station.
Door lokale regels mocht hier niet de karakteristieke gele Fastned-overkapping worden geplaatst. Daardoor mist het station een beetje de herkenbare uitstraling.
Maar laden gaat er niet minder goed om.

Dankzij wat contacten bij Fastned kregen we de laadcurve van deze sessie.

• Start: 17%
• Eind: 97%
• Geladen energie: 87 kWh
• Tijd: 44 minuten
• Gemiddelde laadsnelheid: 125,83 kW

Geen slechte cijfers voor een grote luxe limousine.
Terwijl de auto laadt, eten we rustig, drinken wat en stappen daarna weer fris in.
Geen kruimels in de auto, altijd een voordeel van eten tijdens het laden.

Tweede stop, Marienborn een stukje geschiedenis aan de grens

Onze tweede stop ligt bij MER Marienborn, naast de Gedenkstätte Deutsche Teilung.

Van 1945 tot de val van de Berlijnse Muur was dit een van de belangrijkste grensovergangen tussen Oost- en West-Duitsland.

In principe hoefden we hier niet te laden.
Maar als je er toch bent, is het een unieke plek om even stil te staan bij de geschiedenis.
Terwijl we het terrein bekijken, laadt de auto rustig bij.

Sinds de vorige stop hebben we slechts 164 kilometer gereden, maar dat maakt niets uit.
Laden kan altijd.
In 45 minuten laden we 45,7 kWh bij.

Ondertussen drinken we koffie en kunnen de dames eindelijk de langverwachte sanitaire stop maken.
Soms brengt een laadstop je op plekken waar je anders nooit was gestopt.

Aankomst in Berlijn

Na nog eens 51 minuten rijden, rollen we Berlijn binnen.
Totale reistijd: 8 uur en 57 minuten.

Niet overdreven lang voor een rit van 670 kilometer, zeker als je bedenkt dat we uitgebreid hebben gegeten, een historische plek hebben bezocht en rustig koffie hebben gedronken.

De BMW staat met een comfortabele hoeveelheid stroom bij het hotel.
Tijd voor een weekend Berlijn.

Een indrukwekkend bezoek, Concentratiekamp Sachsenhausen

Zondag bezoeken we eerst een plek die diepe indruk maakt, het voormalige concentratiekamp Sachsenhausen, net buiten Berlijn.

Het is een bezoek dat stil maakt.
En het relativeert een hoop, ook autorijden.
Daarna begint de terugreis naar Tilburg.

Derde laadstop, EnBW Wollin

De eerste stop op de terugweg is EnBW Wollin.
EnBW behoort tot mijn favoriete laadnetwerken in Duitsland.
De stations zijn ruim opgezet, vaak voorzien van een mooie overkapping en liggen regelmatig bij restaurants of voorzieningen.

We hebben natuurlijk wat stroom verbruikt tijdens het bezoek aan Sachsenhausen, dus kijken we wat de navigatie adviseert.
De auto stelt voor om tot 60% te laden.
Maar we weten dat er straks een stuk Autobahn zonder snelheidslimiet komt.
En zoals bij elke auto geldt, hoe harder je rijdt, hoe hoger het verbruik.
Dus laden we voor de zekerheid tot 75%.

Resultaat:

• 20 minuten laden
• 53,63 kWh geladen
• maximale laadsnelheid: 198,8 kW
• gemiddeld: 154,5 kW

Imponerende cijfers.

Even gas geven op de Autobahn

Zondagmiddag is het rustig op de snelweg.
Dus waar het mag en kan, tikken we even de 240 km/u aan.
De dames achterin zijn minder enthousiast.
Maar in de BMW i7 voelt het alsof je hooguit 120 km/u rijdt.
Zo stil en stabiel blijft de auto.

Vierde en laatste stop, Hannover Lahe

Onze laatste stop is bij CutPower in Hannover Lahe, tegenover een Burger King.

Het is inmiddels zondagavond rond 18:00 uur.

De navigatie stelt voor:

• 19 minuten laden hier
• en nog eens 28 minuten in Nederland

Maar daar hebben we geen zin in.
We gaan eten en laden de auto gewoon helemaal vol.
Tijdens het eten laadt de BMW in 57 minuten 91,234 kWh.
Met een volle batterij en een veel te volle buik stappen we weer in.

Thuis in Tilburg

Eenmaal thuis hebben we nog ongeveer 11% batterij over.
Geen probleem.
Aan onze Zaptec Pro 22 kW thuislader staat de auto in minder dan vijf uur weer volledig vol.
Klaar voor de volgende reis.

Conclusie: elektrisch reizen is ontspannen reizen

Deze reis bewijst eigenlijk iets heel simpels.
Elektrisch rijden op vakantie is niet moeilijk.
Het is anders.

De totale reistijd verschilt nauwelijks van iemand met een benzine- of dieselauto.
Want ook die mensen moeten onderweg eten, drinken en naar het toilet.
Wij deden precies hetzelfde.
Alleen gebruikten we die tijd ook om de auto op te laden.
Dus de vraag is niet, kost elektrisch rijden meer tijd?
De echte vraag is, hoe gebruik je de tijd die je toch al onderweg bent?

En misschien nog belangrijker:
Is het echt zo erg om af en toe even 30 minuten pauze te nemen tijdens een reis van 700 kilometer?
Voor mij persoonlijk is het antwoord duidelijk.
Een elektrische roadtrip is geen beperking.
Het is een andere manier van reizen.
En eerlijk gezegd… vaak een aangenamere.

Verhaal, Video en foto’s Andy Smulders / Persfoto.com